Projekt dla Muzeum Współczesnego Wrocławia zakłada wydobycie najistotniejszych cech unikalnego cylindrycznego budynku z 1942 roku (arch. Richard Konwiarz) poprzez zachowanie jego struktury i podkreślenie jej detalami wykończenia wnętrza. Klaustrofobiczny charakter przestrzeni publicznych jest zminimalizowany dzięki wyburzeniu rytmicznie rozmieszczonych otworów drzwiowych, które były zrealizowane oryginalnie, ale zostały zamurowane. Dodatkowe połączenia przestrzenne to otwory po wtórnym szybie dźwigu towarowego i dwukondygnacyjna pustka na poziomie ekspozycji. Na dachu powstanie cylindryczna obudowa trzonu, która pomieści kafejkę z tarasem.

Autorzy: VROA CH+ (Agnieszka Chrzanowska, Marta Mnich, Łukasz Wojciechowski, Wojtek Chrzanowski, Grzegorz Kaczmarowski, Agata Kurto, Magda Szwajcowska, Karolina Wrzosowska)

Elementami organizacji domu są 3 (2+1) prostopadłościany i otwarte jednobiegowe schody. Pomiędzy nimi znajduje się otwarta przestrzeń, możliwa do podzielenia przesuwnymi ścianami akustycznymi. Strefy piętra wyznacza dodatkowo pustka i świetlik. Rytm pasów rozmieszczonych co 90 cm utrzymuje skalę człowieka i odnosi się do miar stosowanych w pierwotnym budownictwie. Powiązanie otoczenia i wnętrza uzyskano poprzez przedłużenie elementów wyposażenia domu (stół, parapet, podłoga, zieleń) na ogród. Pasy wyprowadzone na elewację przypisują estetycznie budynek bardziej zaoranemu polu, z którym sąsiaduje, niż sąsiednimi katalogowymi domami.

Autorzy: VROA (Marta Mnich, Magda Szwajcowska, Łukasz Wojciechowski Model: Marta Bazan, Sławka Chocholska)

Naszym głównym celem było stworzenie budynku dyskretnego pod względem formalnym i nowoczesnego w sensie użytkowym. Zobowiązało nas do tego sąsiedztwo słynnych obiektów Maxa Berga i Hansa Poelziga. Nowe skrzydła funkcjonować będą jako elementy integrujące istniejącą architekturę z otoczeniem – dłuższe szklane ściany są w części składane, co pozwoli na organizację imprez plenerowych. Zdecydowaliśmy się na odtworzenie oryginalnej latarni w formie tablicy historycznej. Widoczna z oznaczonego punktu widokowego nakładając się na współczesny budynek będzie duchem dawnego rozwiązania. Stąd motto projektu: Och, jak byłoby wesoło, gdyby ktoś zobaczył mnie w lustrze, ale nie mógł mnie dotknąć (Lewis Carroll, Alicja po drugiej stronie lustra).

Autorzy: VROA CH+ (Agnieszka Chrzanowska, Marta Mnich, Łukasz Wojciechowski Współpraca: Wojtek Chrzanowski, Andrzej Chrzanowski, Julek Erdman, Grzegorz Kaczmarowski, Danuta Katarasińska, Agata Kurto, Natalia Rowińska)

Założeniem projektu jest zachowanie i wyeksponowanie charakteru Nowego Targu jako unikalnego zabytku architektury modernistycznej. Osiedle to powstało na przełomie lat 50. i 60. XX w. jako eksperyment architektoniczny na skalę kraju – było to supernowoczesne założenie, w którym budynki skonstruowano z powtarzalnych segmentów, elastycznie kształtowanych. Istniejąca siatka placu – jako element integralny z zabudową – jest rysunkiem, w który wpisano nowe materiały i funkcje. Pawilon i wyjścia z parkingu podziemnego utrzymane są w module oryginalnej kwadratowej siatki, która stwarza potencjał wygenerowania nowych wartości użytkowych. Projekt podkreśla modernistyczną czystość powierzchni i klarowność kontrastów, znajdując referencje w sztuce współczesnej, począwszy od lat 60.

Autorzy: VROA (Marta Mnich, Marta Bazan, Sławomira Chocholska, Michał Romański, Magadalena Szwajcowska, Justyna Turowska, Łukasz Wojciechowski, Karolina Wrzosowska)

Projekt polega na deformacji istniejącej topografii poprzez 'rozwarstwienie' poszycia od terenu. Działanie to powoduje subtelne zróżnicowanie poziomów i możliwość zaistnienia przewidzianych rekreacyjnych funkcji terenu oraz stymulowanie nieformalnych zachowań użytkowników. Wszystkie funkcjonalne elementy wyposażenia (ławki, oświetlenie, śmietniki) zostały podporządkowane ogólnej zasadzie kształtowania topografii. Całość jest podporządkowana kształtowi pętli, która umożliwia zawrócenie rowerzystom korzystającym z kończącej się tutaj nadodrzańskiej promenady.

Autorzy: VROA (Marta Mnich, Łukasz Wojciechowski) + NArchitekTURA (Bartosz Haduch) Makieta: Karolina Wrzosowska

Projekt rozwija użytkową koncepcję ulicy (program) i jej topografię (spadek terenu), stanowiąc przedłużenie chodnika do wnętrza teatru. Obiekt tylko częściowo wpisuje się w sztuczne (formalne) ograniczenia urbanistyczne, takie jak rytm, gzyms czy fasada. Z najwyższego miejsca działki (1-2)poprowadzono pochylnię na poziom istniejącej widowni (2-3), wysokość parteru jest kontynuacją sąsiedniej kamienicy (4-5), a skos dachu jest płaszczyzną poprowadzoną między tą linią a krawędzią dachu nad wieżą sceniczną (6-7). Idea budynku opiera się na interpretacji kontekstu jako parametrów bezpośrednio definiujących strukturę przestrzenno-użytkową.

Autorzy: VROA (Marta Mnich, Magdalena Szwajcowska, Łukasz Wojciechowski)

Ułożone warstwowo ramy definiują ogranizację programu i relacje budynku z otoczeniem. Program nie ogranicza się do sztywno rozpisanych pomieszczeń - nieprzewidywalne zdarzenia mogą mieć miejsce na tarasach, będących przedłużeniem kondygnacji. Naszym celem był obiekt, który nie określa jednoznacznej ściany wzdłuż ulicy - nie ustanawia płaskiej granicy pomiędzy wnętrzem a otoczeniem. Skupiliśmy się na głębokości, która stała się elementem reprezentacji.

Autorzy: VROA (Magdalena Szwajcowska, Marta Mnich, Łukasz Wojciechowski)

Oś Stanisławowska stanowi najważniejszy element urbanistyczny przedmiotowego terenu. Jednoczesne przeszycie jej przez Aleję Armii Ludowej pozbawia ją sensu użytkowego. Odtworzenie jej za pomocą alei ze szpalerami drzew wydaje się zabiegiem jedynie prowizorycznym. Muzeum Historii Polski jest szansą dla reaktywowania Osi Stanisławowskiej i nadania jej adekwatnej roli na mapie Warszawy. Wyrastające z ziemi i piętrzące się nad krajobrazem i ulicami inspiruje wiele interpretacji związanych z rolą i tematyką obiektu.

Autorzy: VROA  CH+ (Agnieszka Chrzanowska, Wojtek Chrzanowski, Grzegorz Kaczmarowski, Agata Kurto, Marta Mnich, Łukasz Wojciechowski)