Projekt dla Muzeum Współczesnego Wrocławia zakłada wydobycie najistotniejszych cech unikalnego cylindrycznego budynku z 1942 roku (arch. Richard Konwiarz) poprzez zachowanie jego struktury i podkreślenie jej detalami wykończenia wnętrza. Klaustrofobiczny charakter przestrzeni publicznych jest zminimalizowany dzięki wyburzeniu rytmicznie rozmieszczonych otworów drzwiowych, które były zrealizowane oryginalnie, ale zostały zamurowane. Dodatkowe połączenia przestrzenne to otwory po wtórnym szybie dźwigu towarowego i dwukondygnacyjna pustka na poziomie ekspozycji. Na dachu powstanie cylindryczna obudowa trzonu, która pomieści kafejkę z tarasem.

Autorzy: VROA CH+ (Agnieszka Chrzanowska, Marta Mnich, Łukasz Wojciechowski, Wojtek Chrzanowski, Grzegorz Kaczmarowski, Agata Kurto, Magda Szwajcowska, Karolina Wrzosowska)

Budynek Restauracji Tarasowej jest integralną częścią pergoli zaprojektowanej przez Hansa Poelziga. Cały kompleks został zrealizowany w 1913 roku jako część Terenów Wystawowych we Wrocławiu. Restauracja została zaprojektowana przez Maksa Berga jako pawilon na pompatyczną Wystawę Stulecia. Podczas II Wojny Światowej budynek spłonął, pozostała jedynie szkieletowa konstrukcja. Następnie obiekt przebudowano z okazji Wystawy Ziem Odzyskanych, dodając kondygnację biurową i przeznaczając piwnicę na warsztaty i magazyny. Rozpoczęta w 2009 - poprzedzona konkursem ocenionym przez międzynarodowe jury - inwestycja polega na przywróceniu obiektowi funkcji restauracji obsługującej teren pergoli i dodanie pomieszczeń konferencyjnych. Nowa kubatura została zminimalizowana celem zachowania unikalnego charakteru otoczenia i perspektyw otwierających się na Halę Stulecia i Pawilon Czterech Kopuł. Symetryczne względem osi założenia skrzydła są blisko dwa razy mniejsze od pierwotnych założeń planu miejscowego. Tym samym powstał budynek maksymalnie dyskretny. Wnętrze wielofunkcyjnego obiektu otwiera się na pergolę poprzez całkowite przeszklenie północnej ściany. Główne elementy organizacji przestrzeni są wyróżnione kolorem pobranym z jesiennych liści bluszczu porastającego kolumnadę.

Autorzy: VROA CH+ (Agnieszka Chrzanowska, Marta Mnich, Łukasz Wojciechowski, Wojtek Chrzanowski, Współpraca: Andrzej Chrzanowski, Julek Erdman, Grzegorz Kaczmarowski, Danuta Katarasińska, Agata Kurto, Natalia Rowińska, Sebastian Stanisławski)

Pasy, z których zbudowany jest obiekt, łączą dwa istniejące budynki. Przestrzeń typu open space otrzymała unikalny charakter dzięki niskim oknom o wysokości 1,1m. Rozwiązanie to umożliwia jednoczesną ochronę przed nadmiernym nasłonecznieniem i wgląd na otaczający krajobraz. Szklane pasy są kontynuowane w formie balustrad tarasów.

Autorzy: VROA (Marta Mnich, Julie Milovanovic, Łukasz Wojciechowski)

Projekt jest prostym rozwinięciem istniejącej sytuacji kiosku loterii. Dzieli się na dwie części: publiczną i pracownika. Część otwarta (nie ogrzewana) ma domowy charakter sprzyjający spotkaniu. Zamiast postulowanej nowatorskiej formy, pomysł polega na nowym sposobie użytkowania kiosku w kiosku.

Autorzy: VROA (Marta Mnich, Magda Szwajcowska, Julie Milovanovic, Łukasz Wojciechowski)

Elementami organizacji domu są 3 (2+1) prostopadłościany i otwarte jednobiegowe schody. Pomiędzy nimi znajduje się otwarta przestrzeń, możliwa do podzielenia przesuwnymi ścianami akustycznymi. Strefy piętra wyznacza dodatkowo pustka i świetlik. Rytm pasów rozmieszczonych co 90 cm utrzymuje skalę człowieka i odnosi się do miar stosowanych w pierwotnym budownictwie. Powiązanie otoczenia i wnętrza uzyskano poprzez przedłużenie elementów wyposażenia domu (stół, parapet, podłoga, zieleń) na ogród. Pasy wyprowadzone na elewację przypisują estetycznie budynek bardziej zaoranemu polu, z którym sąsiaduje, niż sąsiednimi katalogowymi domami.

Autorzy: VROA (Marta Mnich, Magda Szwajcowska, Łukasz Wojciechowski Model: Marta Bazan, Sławka Chocholska)

Projekt polega na deformacji istniejącej topografii poprzez 'rozwarstwienie' poszycia od terenu. Działanie to powoduje subtelne zróżnicowanie poziomów i możliwość zaistnienia przewidzianych rekreacyjnych funkcji terenu oraz stymulowanie nieformalnych zachowań użytkowników. Wszystkie funkcjonalne elementy wyposażenia (ławki, oświetlenie, śmietniki) zostały podporządkowane ogólnej zasadzie kształtowania topografii. Całość jest podporządkowana kształtowi pętli, która umożliwia zawrócenie rowerzystom korzystającym z kończącej się tutaj nadodrzańskiej promenady.

Autorzy: VROA (Marta Mnich, Łukasz Wojciechowski) + NArchitekTURA (Bartosz Haduch) Makieta: Karolina Wrzosowska

Założeniem projektu jest zachowanie i wyeksponowanie charakteru Nowego Targu jako unikalnego zabytku architektury modernistycznej. Osiedle to powstało na przełomie lat 50. i 60. XX w. jako eksperyment architektoniczny na skalę kraju – było to supernowoczesne założenie, w którym budynki skonstruowano z powtarzalnych segmentów, elastycznie kształtowanych. Istniejąca siatka placu – jako element integralny z zabudową – jest rysunkiem, w który wpisano nowe materiały i funkcje. Pawilon i wyjścia z parkingu podziemnego utrzymane są w module oryginalnej kwadratowej siatki, która stwarza potencjał wygenerowania nowych wartości użytkowych. Projekt podkreśla modernistyczną czystość powierzchni i klarowność kontrastów, znajdując referencje w sztuce współczesnej, począwszy od lat 60.

Autorzy: VROA (Marta Mnich, Marta Bazan, Sławomira Chocholska, Michał Romański, Magadalena Szwajcowska, Justyna Turowska, Łukasz Wojciechowski, Karolina Wrzosowska)

Projekt rozwija użytkową koncepcję ulicy (program) i jej topografię (spadek terenu), stanowiąc przedłużenie chodnika do wnętrza teatru. Obiekt tylko częściowo wpisuje się w sztuczne (formalne) ograniczenia urbanistyczne, takie jak rytm, gzyms czy fasada. Z najwyższego miejsca działki (1-2)poprowadzono pochylnię na poziom istniejącej widowni (2-3), wysokość parteru jest kontynuacją sąsiedniej kamienicy (4-5), a skos dachu jest płaszczyzną poprowadzoną między tą linią a krawędzią dachu nad wieżą sceniczną (6-7). Idea budynku opiera się na interpretacji kontekstu jako parametrów bezpośrednio definiujących strukturę przestrzenno-użytkową.

Autorzy: VROA (Marta Mnich, Magdalena Szwajcowska, Łukasz Wojciechowski)